Новости проекта
Подписывайтесь на нас ВКонтакте!
Голосование
Чего бы вы хотели видеть больше на нашем сайте?
Всего 195 человек

В память о великой победе

Дата: 8 сентября 2014 в 23:33, Обновлено 2 ноября 2017 в 11:57

І зноў нахлынуў успамін…

Заливко Наталья Казимировна,

заместитель директора по воспитательной работе Путришковской средней школы Гродненского района

Напярэдадні  святкавання 70-годдзя Вялікай Перамогі  ў дзяржаўнай установе адукацыі “Путрышкаўская сярэдняя школа” прайшла дэкада “Нішто не забыта і ніхто не забыты”. Да падрыхтоўкі свята  вучні і педагогі падышлі адказна: аформлены тэматычны стэнд “Памяць сэрца” і кніжная выстава, падрыхтавана канцэртная праграма “Старонкі баявой песні”, ва ўсіх класах прайшлі ўрокі мужнасці ў школьным гісторыка-краязнаўчым музеі “Спадчына”. На тэрыторыі аграгарадка Путрышкі пражываюць Сямашка Раіса Георгіеўна і Юшкевіч Мелання Аляксандраўна, малалетнія вязні. Члены ГА БРСМ наведалі Раісу Георгіеўну і Меланню Аляксандраўну, уручылі запрашэнні на святкаванне 9-га Мая і памятныя падарункі.

Восьмага мая адбылася сустрэча школьнікаў, настаўнікаў і бацькоў з Сямашка Раісай Георгіеўнай, малалетняй вязніцай.

 

Пад гукі музыкі і апладысменты гледачоў у залу ўвайшла галоўная гераіня свята. Мерапрыемства  адкрылі вучні школы, якія расказалі пра вялікую перамогу, пра доблесць дзядоў, бацькоў, братоў.

Ад імя адміністрацыі  школы да прысутных у зале са словамі прывітання звярнулася дырэктар Галіна Іванаўна Разумневіч. Яна  адзначыла, што  няма ў нашай краіне чалавека, які, пачуўшы музыку Перамогі, не стрымліваў бы слёзы радасці і болю на вачах. Не стрымлівала слёзы і Галіна Іванаўна, бо ў гады вайны яе мама таксама была вязнем канцлагера.

Далей перад вучнямі выступіла сведка тых трагічных падзей. Аб сваім жыцці расказала Раіса Георгіеўна, яна падзялілася з моладдзю ўспамінамі аб сваім цяжкім дзяцінстве, аб выпрабаваннях, якія вытрымаў народ у гады вайны. Без слёз аб мінулым гераіня свята гаварыць не можа.

З красавіка па май 1942 года – Гродзенская турма. 8 мая вывезена ў Германію, дзе ўсіх палонных вымылі, перадзелі і выставілі як тавар перад “купцамі”. 14-гадовая Раіса папала да Адама Густава ў  нямецкі гарадок Грыгеддзорф, у якога яна была і даяркай, і свінаркай. Ёй адной прыходзілася даглядаць 25 кароў і 37 свіней. Калі Рая захварэла, ад непасільнай працы ў дзяўчынкі аднялася правая рука, гаспадар адправіў яе ў канцлагер у Яганцбурзе. Там жыццё было яшчэ складаней…  Колькі правяла часу ў лагеры, дзяўчынка не помніць. Праз нейкі час яе вярнулі Адаму Густаву. І ўсё ізноў па-новаму: пад’ём раней трох, цяжкі працоўны дзень, некалькі гадзін на сон, пад’ём… З яды: тры бульбіны і лыжка алею – і так кожны дзень.

Здаецца, такога жыцця хапіла б на трох дарослых, дык не, яна, 14 гадовая Рая, пражыла яго адна на чужбіне.

Усе ўдзельнікі свята ўшанавалі хвілінай маўчання загінуўшых у гады Вялікай Айчыннай вайны. Школьнікі падрыхтавалі і паказалі цудоўнае выступленне. У зале гучалі вершы, песні …

Пасля ўрачыстай праграмы Р.Г.Сямашка была запрошана ў школьны музей, дзе азнаёмілася з экспанатамі (пісьмы салдат, мацярок, баявых сяброў, баявыя ўзнагароды).

Раіса Георгіеўна засталася ўдзячнай за радушны прыём, пажадала поспехаў у вучобе, здароўя, міру на зямлі.

На жаль, усё менш і менш застаецца жывых сведак тых суровых дзён.

Нізкі паклон тым, хто адваяваў, адстаяў, выпакутаваў мірнае і светлае жыццё для нас!

Акция "ДОЛГ"

(облагораживание мест воинских захоронений, увековечивание памяти защитников отечества и жертв войны)

Комментарии:
Оставлять комментарии могут только авторизованные посетители.